Deze aangename reclameboodschap wordt u aangeboden door Emmelinda. *zet virtueel kopje koffie/thee zodat u er eens lekker voor kunt gaan zitten en eens via internetbankieren een donatie kunt overmaken in de vorm van 15,95 exclusief verzendkosten(1,50) zodat zij tóch nog die felbegeerde villa via Funda kan reserveren en u eindelijk van uw zooi in uw tas verlost bent. Bedankt voor uw medewerking.*

Heerlijk he, zo’n grote tas. Kan haast niet groot genoeg. Máár…herkent u dat ook wel eens: Waar is toch dat fietssleuteltje gebleven? Verstopt tussen alle meuk andere rommel in uw hutkoffer tas. En op het moment dat u een spaarkaart o.i.d. nodig heeft beseft u dat deze nog in uw andere tas zit. Vergeten tijdens het omwisselen van de tassen omdat die ene tas niet zo handig is bij het shoppen. Of stel dat uw telefoon gaat en u tussen uw spullen moet wroeten om ‘m te pakken te krijgen omdat deze altijd onderop komt te liggen in uw tas. Nu hoeft dit niet meer met deze tasorganizer. Dit model is door mij ontworpen en gemaakt. Zo heeft u altijd een uniek exemplaar.

De tasorganizer is een (verstevigde) dubbele brede lap stof, voorzien van vakjes aan voor en achterkant, die dubbelgevouwen kan worden voor een kleinere tas. De ruimte die dan ontstaat in de kern van de organizer is weer handig om er bijvoorbeeld uw portemonnee in op te bergen.

Op de foto’s bij de advertenties in mijn webwinkeltje kunt u zien wat de bedoeling is van de tasorganizer. De afmetingen staan er bij. Heerlijk veel opbergplezier dus!

Natuurlijk is het ook mogelijk om een andere afmeting/kleur te maken maar dan in overleg wegens eventuele extra kosten .

Ook leuk als kado!

Nee. Geen grapjes vandaag. Thiz iz zeriouz bizznizz. Eerst kopen en dan zal ik eens denken over een nieuwe log. Denken he. Ghehehe.

Eindhoven, 19 maart 2008

Hallo luitjes,

De oplettende lezers onder jullie hebben het vast al gemerkt: het is stil hier. Dat komt, lieve watzegjemenoulezers, omdat ik geen nieuwe logjes geplaatst heb. Ja, daar kijk je van op he, ghehehe. Soms zijn dingen zooooo makkelijk te verklaren!

Verder is het hier ook op een andere manier stil (je kunt het volume van je pc/laptop/tamtam weer inschakelen) want m’n mooie (welles, was wél mooi!) geluidje is verdwenen. Nou ja, MIJN geluidje? Het was van een site die ik stiekem doch vakkundig aan mijn weblog gekoppeld had. Die opende dus samen met de mijne.

Maar ja, aan alle veel mooie dingen komt een eind..die site is opgeheven *barst in snikken uit*. Zo maar. Zonder eerst met mij te overleggen. @#$@! Maaaaaaaar *kijkt naar lezers die opgelucht adem halen*…ik heb alweer iets nieuws op het oog *wrijft oog schoon*. Moet ik alleen nog even aan m’n log koppelen. Duurt wel ff want ik heb er (nog) geen zin in. Waarschijnlijk in april mei juni juli augustus september, wanneer ik weer ga loggen *krijgt deja-vu*. Geintjuhhhh.

Nou, ik ga er weer vandoor. Het mag hier dan wel rustig zijn…

…zelf zit ik amper een minuut stil*

*Nope, dat is niet wegens aambeien.

NB; de redactie heeft besloten deze brief drastisch in te korten.

Wanneer de kassiere een voor een de spullen over de scanner haalt zegt ze: "Zo hee, dat is een mega zak friet". Vervolgens begint ze een heel verhaal (ik zou er een drieluik van kunnen maken *ziet Remco verschrikt kijken*) over zelf friet bakken, dat het véééél lekkerder is en dat haar man zelfs op een bedrijfsuitje weigerde patat te eten die van zo’n ordinaire kar kwam. "Nee", had ie gezegd: "Geef mij die van mijn vrouw maar, deze rommel mot ik niet." Ze ratelde aan één stuk door, ik kon nog net tussen het ademhalen (van haar, red.) door zeggen dat ik graag wilde pinnen.

Bij het opbergen van mijn portemewattes vroeg ik me af of ze bij ieder artikel een mening/verhaal had.

Volgende keer reken ik gewoon eens een pak condooms af!

Hahaha, heb ik weer. Of er een vervolg op deze log komt is nog maar de vraag want die winkel gaat weg. Nee, is echt geen smoes (ja hee, je kent mij ondertussen toch wel, ik had een veel betere verzonnen dat zou ik nooit kunnen; jullie smoesjes vertellen *kucht*.) A.s. zaterdag sluiten de deuren. Eens kijken of ik die kletskous haar nog zie voor die tijd. O ja, nog iets; ik ben niet ziek, er is niks aan de hand…maak je maar niet ongerust. Onkruid vergaat immers niet. Ik ben een b-tje veelmanisch op het moment. Veel doen en alles tegelijk weet je wel? Nee? Nou ook goed, ghehehe. I’ll be back! See ya!

"He verdorie" vloekte Marc terwijl hij nog een keer het buizenstelsel controleerde (hmmz, lijkt zoals het hier staat wel een episode uit "Prison Break". Weliswaar was dat met grotere buizen maar ach…kniesoor die daar op let, ghehehe). Dat ie toch even uit die hoek kwam, dan zou ik dat varkentje wel eens even wassen.

Blijkbaar wilde hij ‘m zelf graag wassen want onverstoorbaar (maar mopperend, dat dan weer wel) volgden zijn vingers de wirwar van buizen, openingen, kraantjes en isolatiematerialen. Ineens trok hij bruut en met veel kabaal -maar met een blik van euforie- een volgeladen rekje van de muur (pas je wel op met mijn waanzinnig te gekke laarzen, wil je? @$#!). Tjemig zeg. Hoe komt die daar zo maar ineens *fluit ongemakkelijk*? Wie had daarachter nou een aansluitpunt gemaakt? *Bedenkt zich dat ze helemaal niet kàn fluiten*

De slang bleek hier mooi op te passen. Koud kunstje. Alsoftie er voor gemaakt is zeg! (DUH). Misschien voel je nu nattigheid. Dat hoeft niet, beste watzegjemenou-lezer. Het enige dat nat werd was de inhoud van de ketel. Zoals het hoort. O ja…en onze oksels.

Nadat we (nou ja, Marc) ‘m bijgevuld hadden, de stof van de kleren sloegen en hink-stap-sprongen (zonder warming-up, de ketel deed het immers weer, ghehehe) over de zolder, vanwege zooi, om zonder kleerscheuren (tsja het was al genoeg dat dit alles ons niet in de koude kleren ging zitten) de trap te bereiken kregen we een voldaan gevoel. De wijzer op de ketel gaf weer voldoende bar aan. Weg met dat bar-en-boze gedrag (mooi he, die woordspelingen hiero *kijkt trots*). Daar konden we wel voor warmlopen. Wat heet, we hadden het er héét van gekregen!

Beneden in de woonkamer aangekomen gaf ik de thermostaat een zwieper (had de kunst afgekeken bij manlief). Maar dan de andere kant op. Uit met dat ding….

…We moesten eerst eens een poosje flink afkoelen**.

*Gotcha! Had ik ‘m hier expres weggelaten hahaha. In gedachten zag ik jullie al met de muis naar boven bewegen, rond die woorden schuiven en je afvragen wat je verkeerd doet (of mij uitlachen omdat ik het verkeerd gedaan had het zielig vinden dat ik een foutje gemaakt had meteen op zoek gaan naar het mailformulier om me er op te wijzen zonder dat iedereen kan lezen bij de reacties dat het misgegaan was, ghehehe.)

** Nee, hier nou eens geen smoesjes over pikant gevrij in de alpenweides met Milkakoeien en dode bergbeklimmers. Ik wist gewoon niks meer. De fantasie was op. Dat krijg je na zo’n drieluik. En dat het 4 uur snachts was toen ik dit schreef.

"" zei Marc* terwijl hij de trap op stormde om zo onze knusse -zij het te koude- woonkamer tijdelijk te verruilen met de volgepropte zolder. Nou draag ik hem een warm hart toe (tenminste iets warm in dit afgekoelde huis, ghehehe) dus ik volgende hem om te assisteren de gebruiksaanwijzing van de ketel te wijzen en bleef vervolgens wijs op de achtergrond (achter iedere goeie klusser staat immers een vrouw. Dan moet je gewoon je plaats weten. Niet op de voorgrond treden enzo, ghehehe) terwijl ik belangstellend over zijn schouders meekeek naar zijn verrichtingen.

"" deed manlief nogmaals*. De slang bleek niet te passen. Onze ketel (die van de woningbouwvereniging dus, red.) weigerde namelijk dienst. Soort van protestactie omdat ie niets te drinken gekregen had en dus met een enorme dorst zat. Terwijl Marc een watertransfusie probeerde te bewerkstelligen ontsnapte een flinke vloek. Dat lukte tenminste wél. Gewapend met een zaagje ging ie de slang te lijf om hem een kopje kleiner te maken pfff, beetje zitten figuurzagen terwijl ik aan het verkleumen was. Ik besloot me er maar niet mee te bemoeien. Moeilijk natuurlijk maar zo’n onschuldig slangetje transformeert héél snel in een wurgslangartikel. Ook in ons huwelijk (tsja het kan de beste overkomen, ghehehe).

Normaliter zijn we vredelievende tiepjes. Beetje braaf zelfs. Te braaf. Slikken woorden in voordat dingen escaleren. Van dat soort dingen. Maar OEH…wanneer apparatuur in huize Emmelinda dienst weigert of andere gevallen niet doen wat we van hen/ze/het verlangen dan is het huis te klein (vandaar die villawens. *bladert nog een keer op Funda*). Dan hebben we een zéér kort lontje. Sterker nog. Het lontje is dan niet eens aanwezig. Ook is de logica dan helemaal verdwenen. Foetsie. Biedt je je hulp aan dan staat de ander op het punt te ontploffen omdat hij/zij even wil nadenken. Maar ontploft ook wanneer men verzuimt een poot uit te steken/hulp aan te bieden. Zo zijn we tijdelijk licht ontvlambaar. Of heetgebakerd. Klinkt eigenlijk beter (en toepasselijker vanwege die verwarmingsketel. Zeg nou maar dat het goed gevonden is. Nou? Nou? Toe, wees eens lief). Wanneer kids onschuldig voor de voetjes lopen of om chips komen vragen lijkt het voor hen net alsof ze in het verkeerde plot binnen komen wandelen.

"" riep Marc uit* toen, ter verhoging van de feestvreugde, bleek dat het afgebeelde aansluitpunt niet aanwezig was. Wel een boel andere (waar de slang dus niet op paste) punten. Als jonge woudlopers besloten we het gangen buizenstelsel dan maar eens goed te volgen en het boekje nogmaals uit te pluizen op zoek naar de verloren schat opening. Knus was het niet hoor. Want met z’n tweetjes op zo’n volgepropte kleine vierkante meter…

…daar krijg je het (eindelijk!) behoorlijk warm van**

*zei-tie niej, zei-tie niej, maar om jullie tere zieltjes te beschermen doe ik maar iets met een eufemisme. Ga maar eens met de muis op "He verdorie" staan. Alleen als je denkt dat je het aankunt he. Het is allemaal op eigen risico weetjewel, weetjeniet.

**Nope. Ook deze was niet om over naar huis te schrijven. Maar goed, daar zit ik tenslotte al en de clou van het hele verhaal ken ik reeds. En aangezien ik besloten heb er een drieluik van te bakken (wanneer ik weer warm water heb om daarna af te wassen) gebruik ik dit punt weer als een cliffhanger. Vandaar. Zo. Weet je dat ook weer.

"Heb je het koud?" vroeg Marc. Nou zou dit gewoon een vraag kunnen zijn die een liefhebbende echtgenoot aan zijn dito eega stelt om na te gaan of zij er warmpjes bij zit (tsja van mijn bankrekening moet ik het niet hebben..) en eventueel de temperatuur omhoog gegooid moest worden zodat het lekker behaaglijk voor haar werd. Maar de klank van zijn vraagstelling vertelde me dat hij een antwoord terugverlangde dat verder ging dan een knik of een ontkennend hoofdschudden. Een antwoord dat zijn eigen vermoeden zou bevestigen.

Niet dat het me opgevallen was. Ik ben nou eenmaal een warme persoonlijkheid was er van uit gegaan dat hij een zwiep aan de thermostaat gegeven had bij binnenkomst zoals hij dat altijd doet. Mijn laptop gaf blijkbaar op schoot genoeg warmte af en waarschijnlijk kreeg ik zo al een warm gevoel bij de reacties op mijn laatste limerick. In ieder geval had ik nog geen reden tot klagen gehad (alhoewel, waar bleef mijn brood met een gebakken eitje?).

Ik gooide mijn arm over de rugleuning van de bank (altijd bereid om te helpen, nietwaar?) om via de smalle opening tussen de ombouw en de verwarming te peilen of deze laatste wel aangesprongen was. Natuurlijk had ik ook de buizen kunnen aanraken maar die waren niet binnen handbereik. Dan moest ik opstaan (Ja hee, daar krijg ik niet voor betaald hoor) en zo waren de spinnenraggen daar ook meteen verdwenen. Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Nou, nou??

Marc’s vermoeden werd bevestigd. De verwarming was koud. IJskoud. Brrr wat was dat ding koud. *begint met klappertanden*. Tjemig, had ik in zo’n koude kamer gezeten? Hoe onverantwoord.*zoekt naar aluminiumfolie om onderkoelingsverschijnselen te onderdrukken* Wat was het megaf*cking koud. Maar ik bracht het nieuws kalm/rustig/behoedzaam (ik had immers een vermoeden wat er komen ging)…

..Er moet hier toch íemand cool/koel blijven?*

*Nee, was geen dijenkletser. Sterker nog, die was eigenlijk niet eens echt grappig. Maar dat hoeft in dit geval niet. Het was namelijk een cliffhanger. Je weet wel, zo’n bergbeklimmannetje hangende aan de rand van een berg voordat ie het ravijn in stort en te pletter valt op zo’n milkakoe in de wei die zich daaronder bevindt of (oke stelletje ramptoeristen) dan maar op een uit-het-water-stekende-rots gespietst als een shaslick teruggevonden wordt door zijn treurende weduwe creatieve uitspatting aan het eind van een verhaal om kijkers warm te krijgen (Ow ow ow, alweer zo’n mooie woordspeling, ik ben goed op dreef vandaag, al zeg ik het zelf) zodat ze blijven kijken naar het vervolg van een soap als (laat ik eens iets noemen…euh…*peinst*…euh..) As the World Turns**

**Wie ik? Watte? Welneeeeej, dat zie ik alleen bij de kapper.

NB; TO BE CONTINUED, WORDT VERVOLGD!!!!

Een arts met een wisselgesprek te Nieuwegein,
bleek hierdoor even niet bij de les te zijn.

Een anorexiapatiënt belde namelijk in nood
en ipv dat hij haar het afvallen verbood,

zei ie gewoon: “Blijft u maar even aan de lijn!”

In deze tijd van het jaar maak ik me schuldig aan zinloos geweld. Ja, watzegjemenoulezer, je leest het goed. Dat is ff vet schrikken he? Iedereen moet er aan geloven. Niet omdat ik ongesteld zou zijn, heur. Of dat de oliebollen zwaar op de maag liggen. Ik bedoel ook niet het aftuigen van de kerstboom. Nope, niks van dat. Laat ik snel, voordat je de politie gaat bellen, even uitleggen waarom ik links en rechts tikken uitdeel.

Vanwege het vriezen schijn ik nogal statisch geladen te zijn. En niet zo’n b-tje! Non-de-knetter; het resultaat is soms zelfs schokkend. Marc heeft dit overigens het hele jaar door. Dingen zoals deurklinken en liftknopjes benadert ie doorgaans met grote voorzichtigheid. Eerst met de rug van zijn hand om te testen. Ik ben dat niet gewend dus doe net zoals anders en ontvang optaters. En deel ze uit. Gratis. Niet dat men er blij mee is *draait met ogen wegens ondankbaarheid*.

Wanneer ik de kids help met hun lange haren te kammen en ze daarna een knuffel geef (vanwege schuldgevoel wegens uitrukken van flinke bossen haar) dan hoor je het knetteren. Als ik Marc zoen slaan de vonken over (jippie, nog steeds na al die jaren) en Sam aaien zonder dat ie dreigt me een mep te verkopen (helaas; geen verkoopvergunning, ghehehe) is haast onmogelijk.

Deze dagen mogen ze echt wel voor me oppassen. Ik sta niet in voor mijn venijnige stroomstoten. Ze lopen met een flinke boog om me heen om zo de pijnlijke gevolgen binnen de perken te houden (is wel handig, niemand die voor mijn voeten loopt). Daarbij houden ze hoopvol Peter Friemelteef Timofeef met de weersvoorspelling in de gaten. Niet vanwege eventuele elfstedentochten maar om te zien wanneer Koning Winter weer de temperatuur omhoog gooit. Dagelijks doen ze een paar schietgebedjes. Helemaal niet overbodig hoor.

Want van die seizoens-mishandeling worden ze ondertussen KNETTERgek!

Tsja. Het is zo ver. Plechtig deel ik mee dat het er op zit. Dat dit mijn laatste logje is.

Nee gekkies, ik hou er niet mee op *kijkt naar teleurgestelde gezichten*. Ik bedoelde gewoon het laatste logje van 2007. Terugblikken doe ik ook dit jaar niet (lekker puh) wegens lui sentimenteel gedrag mijnerzijds *wijst traditioneel wederom naar rubriekenindex*. Vooruitkijken wel.

Daarom heb ik weer een rubriek aangemaakt om volgend jaar te vullen met zelfgebakken onzin schrijfsels en jullie reacties. Mijn voorraad notitieblokjes is bijgevuld (opruiming in de stad he, ghehehe) dus onderweg kan ik ook het een en ander krabbelen. Dan nu tijd voor het serieuze werk:

Ik wens jullie, trouwe watzegjemenoulezers, een fijn uiteinde en voor 2008 een liefdevol, gezond, vrolijk, inspirerend, gezellig, fenomenaal, vredig, succesvol (log-)jaar! Geniet lekker van oudejaarsavond. Weesch voorzichtig met vuurwerk. Het logt een stuk minder makkelijk zonder vingertjes en oogjes.

Graag tot volgend jaar!

*Omdat ik vorig jaar met iets spetterends wilde afsluiten en daarbij mijn tong uit mijn mond hing en in het wilde weg een spetterregen op jullie afvuurde (en daarna een half uur bezig ben geweest mijn scherm schoon te bikken vanwege meegekomen etensresten) heb ik dit jaar stand-in’s gebruikt (zie foto boven deze log). Doen ze in de filmbizz namelijk ook.

NieuweBlogjes. Mocht het lijken alsof dit oudejaarslogje verrekte veel op dat van vorig jaar lijkt, dan kan dat goed kloppen. Sterker nog. Hier en daar heb ik er iets uitgepikt, gemengd en schaamteloos in een nieuw logje gepropt. Tsja ik kan niet altijd origineel doen he. Het is tenslotte vakantie en al dat eten is zo geestdodend. O zo. *steekt tong uit*. Volgend jaar beter hahaha.